Geboren op 29 mei 1969 te Leiden. Na het VWO werkte ik ruim een jaar bij drafsportkampioen Tjitse Smeding.Tjitse was de liefde van mijn leven. Na een periode van werken, puur uit passie voor de paarden, ging ik rechten studeren. De reden dat ik terug kwam op de draversstal van Tjitse was zijn slechte gezondheid. Sinds zijn ongeval op de drafbaan in 1990, heeft hij jaren gerevalideerd. Het bedrijf liep niet zoals het moest maar samen (hij, ik en natuurlijk de werknemers) deden we oude tijden herleven.
Schrijven is altijd mijn droom geweest. Ik had er nooit tijd voor of meende dat ik er geen tijd voor had. Tjitse heeft me altijd gestimuleerd dat te doen waar mijn hart lag. Dat is ook de reden dat 'niemand weet hoe laat het is' ontstaan is. Niet zozeer over de drafsport maar vooral over een bijzonder mens achter de successen. Zelfs nadat ik jaren bij hem was, vroeg ik me af 'wat drijft die man?' Waarom is hij extreem, fanatiek, obsessief? De liefste man die ik ooit gekend heb. Een groter hart dan menigeen. Maar, af en toe, ook een ongelofelijk dwaas omdat hij niet verliezen kon.De laatste zin is eigenlijk niet waar... Tjitse Smeding kon verliezen. Hij kon geen fouten accepteren.
Sinds 2002 woon ik in Frankrijk. Sinds ik met Tjitse ben, heb ik eigenlijk altijd paarden getraind. Daarnaast heb ik in de makelaardij gewerkt, een aantal artikelen geschreven en een winkel gehad.
Ook schreef ik soms een stukje van het boek 'niemand weet hoe laat het is'. Omdat Tjitse, met zijn diepe gedachten, me intrigeerde. Daarnaast heeft hij zoveel in zijn leven meegemaakt dat ik zeker weet dat het een verhaal is dat mensen interesseert. Een biografie over grenzen verleggen en doorgaan. Successen en ongevallen. Kanker en alvleesklierontsteking. Leven en de dood.
2 maart 2010 kreeg ik van uitgeefster bericht dat ze mijn roman over Tjitse Smeding wilde publiceren. Ze zei erbij dat ze het einde anders zag. Ik was het er niet mee eens want het einde was de waarheid. Na alle tegenslagen besefte Tjitse dat hij 'nu' leefde en hij genoot met volle teugen.Tjitse was trots op mij maar vond het een vreemd idee dat er een boek over hem uitgegeven zou worden nu hij nog leefde. Een week later werd hij met spoed in het ziekenhuis opgenomen en op 2 april overleed hij....
Met hem stierf een deel van ons, Dagmar en ik. Nog zijn er heel veel dagen dat ik de zin van het leven niet inzie en de onrechtvaardigheid niet kan begrijpen. Maar ik besef ook dat ik een dochter heb. Tjitse had nooit gewild dat ik ongelukkig was. Ik stelde mezelf het doel om op 6 december, Tjitses verjaardag, het boek met 'het andere einde' aan de uitgever aan te bieden.
Ik denk dat het een mooi boek is geworden. Daarvoor moet ik Tjitse bedanken die me heeft geleerd wat liefde is, en doorzetten. En ook onze dochter Dagmar, Jitske Kingma van uitgeverij Elikser en Guido Bindels. Ze hebben me eindeloos gecorrigeerd en me moed gegeven om door te gaan als het me allemaal teveel werd.
Ik hoop dat jullie het boek lezen. En af en toe met een glimlach terugdenken aan een bijzonder mens, Tjitse Smeding....
Niemand weet hoe laat het is Is het vijf voor twaalf of net half zeven? Hoeveel uur heb ik nog of rest mij een kwartier? Hoelang mag ik doorgaan nog doorgaan met leven? Ik heb echt geen idee dus ik grijp het plezier
Youp van 't Hek, Niemand weet hoe laat het is.
Met speciale dank aan Youp van 't Hek en Hekwerk Theaterprodukties omdat ik de titel 'niemand weet hoe laat het is mag gebruiken'. De titel die Dagmar graag aan het boek wilde geven.
Tjitse Smeding, Tamara Smeding
'Niemand weet hoe laat het is', biografie over Tjitse Smeding.
Auteur: Tamara Smeding.
Uitgeverij: Elikser te Leeuwarden.
Meer informatie, recensies of bestellen? Ook op boekenroute.com:
